+ Yorum Gönder
Müzik Köşesi ve Müzik Türleri ve Enstrümanları Bölümünden Yaylı Çalgılar Nelerdir , Yaylı Çalgılar ve Özellikleri ile ilgili Bilgiler ile ilgili Kısaca Bilgi
  1. Hasan
    Özel Üye


    Yaylı Çalgılar Nelerdir , Yaylı Çalgılar ve Özellikleri ile ilgili Bilgiler





    Yaylı Çalgılar Nelerdir , Yaylı Çalgılar ve Özellikleri ile ilgili Bilgiler Forum Alev
    Yaylı Çalgılar Nelerdir , Yaylı Çalgılar ve Özellikleri ile ilgili Bilgiler


    Renkli heyecan ifadesi, bu yaylı çalgılar ailesinin başlıca özelliklerindendir.Bu özelliği bakımından orkestranın çekirdeğini oluştururlar.
    Keman :
    “1.Keman”, “2.Keman” gibi adlandırmalar, bu çalgının orkestra içindeki görevlerinden ötürü kullanılır.Keman, Orta Do’ nun altındaki Sol’ dan dört oktav yukarıdaki Sol’a kadar ses çıkarır ve bu sınır içinde çok süratlı ve duygulu geçitler yapmak yeteneğindedir.Özellikle soloya uygundur.Orkestradaki kemanların yapılışlarında hiçbir fark yoktur.Ancak yazılan eser bakımından ayrı görevler yaptıkları için birinci ve ikinci keman diye ayrılırlar.
    Çene altıyla omuz arasına sıkıştırılarak çalınır.35 ile 36 cm. arasında değişen bir gövdesi vardır.Gövde asıl titreşimi sağlayan bir üst kapak, bir dip kapak ve her iki kapağı çemberleyen kasnaklardan oluşur.Yayın daha kolay işleyebilmesi için kapakların orta kısımları daraltılmıştır.Köprünün yanlarında (ff) biçiminde delinmiş kulaklar bulunur.Alt ve üst kapaklara köprünün tel basıncına direnebilmesi için tonoz biçimi verilmiş ve çevresi tahta kaplama ile işlenmiştir.Sap, kendisini kuşatan besleme takozlarının içinden çıkar.Bu takozlar kasnağın üst ucundaki kasnakları da pekiştirir.Sap zarif bir kıvrımla son bulur.
    Keman dört tel üzerine düzenlidir.Tellerin ses düzeni sırasıyla Sol, Re, La, Mi’ dir.Tellerin bir ucu, gövdenin aşağı kısmında bulunan telliğe, öteki ucu ise sapın baş tarafındaki burgulara iliştirilir.Sapları konik olan ve burgu yuvalarına sokulu bulunan bu kulaklar istenen gerilimin elde edilmesini sağlar.Gerçek bir kemanın yapımı için birbirine eklenen parça sayısı seksende fazladır.Genellikle 2 cm. kalınlığında bir çam veya akağaçtan, oyma kalemi ve rende kullanarak biçime sokulur.Keman yapımındaki en küçük bir eksiklik veya değişiklik, çalgının ses rengini etkiler.Dış etkilerden korunabilmesi için yapımı tamamlandıktan sonra, alkol, terebentin içinde eritilmiş veya keten yağında ezilmiş bir zamkla verniklenir.Bu cilâ önemlidir.En iyi ses rengi olan kaliteli kemanların cilâsı orijinal bir formüle göre yapılmaktadır.
    Kemana orkestrada 1565’ te St.Riggo ve Corteccia’ nın eserlerinde yer verilmiştir.Monteverdi 1608’ de “Orfeo” operasına iki keman dahil etmiştir.1624’ te yazdığı “Tacrede Clorinde” adlı eserinde pizzicato ve tremolo yaptırmak suretiyle yani etkiler sağlamııştır.Bach, keman sesinin güzelliğini değerlendirerek önemli besteler yapmıştır:Chaconne’ u ve Sol teli üzerindeki “Area” sıyla yalnız keman için yazdığı üç sonat ve üç partitası bu kapsamdadır.Haendel’ in keman için üç sonatı vardır.Mozart keman için konçertolar yazmıştır.Bunlar arasında en tanınmışları Re, La Majör ve Mi Minör tonundakilerdir.Keman edebiyatının olağanüstü bir örneği, Beethoven’ in Re Majör Konçertosu’ dur.Weber, ilk kez 1. kemana iki ayrı parti yazmıştır.Wagner bu yolu izleyerek kemanlara onbeş ayrı parti yazacak kadar ileri gitmiştir.
    Keman her ne kadar yapısı açısından yüzyıllardır değişmeyen çalgılar arasında sayılırsa da, bu doğru değildir.Gövde kısmı uzatılmış, genişletilmiş ve geriye doğru şekillendirilmiştir.Sap kısmı daha yüksek sesler elde etmek amacıyla uzatılmış, köprü kısmı yükseltilmiş ve kavisi artırılmış, böylece yayın başka bir tele dokunma korkusu olmadan bir tele daha fazla güçle bastırılması sağlanmıştır.
    Kemanın en önemli öğelerinden biri yaydır.İlk dönemlerde kullanılan yaylar bu adı taşıyan silahla aynı biçimdeydi.Daha sonrakiler, örneğin viyola ailesinde yaylar ise dışbükey eğimli bir çubuk halini almıştır.Günümüzde kullanılan içbükey eğilimli ve daha uzun yaylar ise, François Tourte (1747-1835) tarafından yaratılmıştır.Bu yaylarla daha nitelikli ses elde etmek mümkün olmuştur.
    Keman tekniğinin gelişimi aşamalarla gerçekleşmiştir.Corelli’ nin XVII.yüzyıl sonları ve XVIII.yüzyıl başlarındaki çok zor sayılan besteleri, teknik açıdan bugün küçük keman öğrencilerinin çalabileceği kadar kolaydır.İtalya’ nın yapımcılıktaki ustalığı, doğal olarak keman çalma sanatında uygulama ve kuramsal bilgilerin geliştirilmesi açısından bu ülkenin öncülüğünü getirmiştir.
    Keman tekniği çok gelişmiş olmasına rağmen, bazı eski bestelerin çalınması güçtür.Örneğin J.S.Bach’ ın sonatları ve partitaları bu ustalık isteyen eserler arasındadır.
    Viyola:
    Kemana benzeyen ama ondan biraz daha büyük, yaylı bir çalgıdır.Alto ses tonuyla orkestraya değerli ve gölgemsi bir renk verir.Kemandan 1/7 oranında büyük olduğu halde, beş ses aşağı akort edilir.Alt perdedeki seslerin bu küçük çalgıdan çıkabilmesi için, telleri kemana göre daha kalın yapılmıştır.Bu yüzden viyolanın karakteristik içli sesi oluşur.En kalın teli “kaba Do” dur.Akordu Do, Sol, Re, La’ dır.
    Viyola, kemana oranla ihmal edilen bir çalgı görünümündedir.Ancak onun için bağımsız bir bölüm yazarak eski önemini kazandıran besteciler arasında Stamitz başta gelir.
    Viyolonsel:
    Kontrbas tarafından desteklenen viyolonsel, melankolik sesiyle yaylı çalgılar grubunun temel üyesidir.Bazen tenor ve hatta soprano partilerini etkin bir biçimde çalmakla beraber, daha çok solo pasajlar için kullanılan bir çalgıdır.Viyolonsel genellikle kemanın etkisini gerçekleştirebilir, ancak keman kadar çabukluğa uygun değildir.Yaklaşık dört oktavlık ses genişliği vardır.Viyolonsel de keman gibi “viol” lerden çıkmıştır.En yakın atası, dizler arasına sıkıştırılarak çalınan “viola da gamba” dır.
    Viyolonsel, kemanın kullanımına paralel bir gelişme gösterir.Üçlü viyolonselcilere örnek olarak, Duport, Romberg, Serbais ve Piatti gösterilebilir.XX. yüzyılda Pablo Casals, Navarra, Cassado önemli bir yere sahiptir.
    Viyolonselin büyük rol oynadığı çok sayıda oda müziği esri bulunmaktadır.
    Bir senfoni orkestrasında 8-10 viyolonsel bulunur.Sayı bakımından fazla olan kemanlara nüfus ederek onları kapatmadan kişiliklerini rahatlıkla belirtirler.
    Kontrbas:
    Keman ailesinin en kalın sesli çalgısıdır.Günümüz kontrbaslarının dört teli vardır ve bu teller dördüncü telin Mi notasından notasından başlayarak dörtlü aralıklarla akort edilir.Kontrbasla çalınan partiler, çıkarılan gerçek sesin bir oktav tizinde olmak koşuluyla Fa anahtarıyla yazılır.
    Kontrbasın dış görünüşü viol karakterindedir ve bu çalgıdaki gibi arkası düzdür.Meyilli bir omuz kısmı vardır.Violdaki ( C ) delikleri yerine, kemandaki delikleri bulunur.Keman ailesinin öteki üyelerinden farklı olarak daha kuvvetli ve kısa yaylarla çalınır.
    Senfoni orkestralarında genellikle kontrbas sayısı viyolonsel adedinden iki eksikliktir.
    Dört telli kontrbasın kalın Mi’ den orta Do’ nun aşağısındaki Do’ ya kadar ses genişliği vardır.









  2. Ziyaretçi





    Eyvallah baya bilgilendirdiniz beni









+ Yorum Gönder

Hızlı Cevap Hızlı Cevap


:
yaylı çalgılar,  yayli calgilar,  büyük yaylı çalgı,  büyük yaylı çalgılar,  buyuk yayli calgilar
5 üzerinden 3.00 | Toplam : 2 kişi